Powracając do początków lecznictwa w mieście Łuków należałoby wspomnieć o pierwszej nazwie, którą przybrała ta placówka. Mowa tutaj o szpitalu św. Tadeusza, która jako niezapomniana karta historii szpitala łukowskiego powinna być przywrócona.

Początki prepozytury łukowskiej nie są zbyt dokładnie określone, a powstała ona prawdopodobnie przed 1593 r., gdyż w tym roku Mikołaj Mnisz starosta łukowski uczynił pierwszy zapis funduszy przeznaczonych na utrzymanie w szpitalu ubogich przy kościele p.w. Św. Ducha. Przy kościele tym znajdował się szpital stanowiący przytułek dla ubogich miasta Łuków, w którym mieściło się zaledwie dwie izby. W 1603 r. w szpitalu znalazło schronienie 15 ubogich. Opiekę nad nimi spełniali prowizorowie szpitalni pod nadzorem prepozyta kościoła parafialnego i rajców miejskich. Następnie w roku 1859 lekarz powiatowy Józef Ziomczyński mający dom na ul. Browarnej zgadza się na wynajęcie go na potrzeby szpitala. Lokal ten był większy i składał się już z 5 pokoi, sieni, piwnicy i komory w podwórzu. Po odpowiednim przygotowaniu pomieszczeń 10 listopada 1859 r. otworzono szpital pod wezwaniem Św. Tadeusza, patrona Diecezji Podlaskiej. Na nadanie wskazanego imienia otrzymano zezwolenie Komisji Spraw Wewnętrznych i Duchownych.

 
Jednak umieszczenie szpitala w domu lekarza Ziomczyńskiego okazało się z czasem nieodpowiednie ze względu na błotniste podłoże budynku, mające wpływ na warunki zdrowotne pacjentów. I tak w dniu 8 lipca 1863 r. na posiedzeniu Rady Opiekuńczej i Powiatowej zatwierdzono przeniesienie szpitala do gmachu Pijarów na I piętro, gdzie parter zajmowało wojsko. Dopiero w 1865 r. wojsko zwalnia jedną kondygnację i cały budynek przechodzi na użytek szpitala.

Szpital w tym czasie utrzymuje się niemal wyłącznie z opłat za leczenie chorych oraz niewielkich funduszy przekazywanych od władz miasta oraz gmin. Tylko dzięki przedsiębiorczości kierownictwa szpitala mógł on egzystować w trudnych warunkach. Okres I wojny światowej jeszcze bardziej pogarsza funkcjonowanie szpitala. Personel lekarski pracował wtedy zupełnie za darmo, a szpital posiadał już 70 łóżek stałych i udzielał pomocy 1300 chorym rocznie. Był to okres, kiedy funkcję ordynatora szpitala pełnił dr Bronisław Chąciński. W tym czasie rodzi się nadzieja, że byt szpitala będzie lepszy, ponieważ opiekę nad nim ma objąć bezpośrednio Rada Powiatowa miasta Łuków ustalając stałe podatki.

O porządku i troskliwości wobec pacjentów informuje w dniu 9 maja 1904 r. inspektor medyczny dr med. Urwancew. Ten sam człowiek dokonuje wizytacji 26 kwietnia 1905 r. i stwierdza, iż zastał w szpitalu nadzwyczajną czystość, troskliwość i miłość. Dosłownie pierwszy szpital w guberni siedleckiej.

Dlatego nazwa „Szpital św. Tadeusza” powinna na powrót widnieć na murach szpitala, zważywszy na bogatą historię lecznictwa w Łukowie i tworzenia się jego zrębów właśnie pod rządami i troskliwą opieką św. Tadeusza.